"A i ke parë ata (hipokritët) të cilët shtiren se besojnë në atë që të është zbritur ty dhe në çfarë është zbritur para teje, ata duan të shkojnë për të gjykuar (për mosmarrëveshjet e tyre) te Taghutët (gjykatësit e rremë, të adhuruarit e trilluar), ndërkohë që janë urdhëruar t’i mohojnë ata. Por është shejtani ai i cili dëshiron t’i humbasë ata në pafundësi."
(An Nisa':60)

Nga e lartëpermendura e shohim qe Allahu i Lartesuar e trajton personin i cili gjykohet para tagutit/djallit njesoj sikur pjestar te besimit ne djall.  “…Sepse gjykimi para tagutit eshte besim ne te…”
(Fethul-Mexhid, f.345, Sheikh Abdur-Rahman Ibn Hasan)

Thotë Sulejman bin Sahman (Allahu e meshiroftë):
"Pasi qe mesove së është mosbesim të kerkuarit gjykim prej taghutit, e kupton ketë ne vijim: Allahu i Lartësuar ne Librin e Tij thotë së kufri (mosbesimi) eshtë më i keq së vrasja.
"Dhe El-Fitneh (mohimi i Allahut dhe adhurimi i të tjerëve përkrah Tij) është më e keqe se vrasja. " (El Bekare:191)
"El-Fitnah (Shirku) është më keq se vrasja." (El Bekare:217)
Fjala 'Fitnah' në ketë ajetë eshtë kufri dhe shirku.
Nese ky lloj gjykimi është mosbesim (tahakum ila taghut), duke ditur se mospajtimet diskutohen para gjygjit të taghutit vetem per arsye te dynjase, si mund ta kesh te lejuar te besh kufer per ate arsye? Njeriu nuk do te jet besimtar derisa mos t'a doje Allahun dhe te Derguarin e Tij ma shume se te gjitha, dhe deri mos ta doje Profetin (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi te) ma shume se femijet e vete, prinderit dhe te gjithe njerezit tjere.
Per ate, sikur te jene ne rrezik te gjitha te mirat tuaja ne kete dynja, nuk do ta kishe te
lejuar qe te gjykohesh/paditesh me te tjeret para gjygjit te taghuteve-djalleve. Dhe sikur dikush te te kercenonte me dhune qe te zgjedhish mes gjykimit/padise me tjeterkend para ati lloj gjygjit dhe humbjes te te mirave te kesaj dynjaje, atehere do ta kishe obligim qe ta
sakrifikojsh dynjane, dhe nuk do ta kishe te lejuar qe te kerkojsh gjykim para gjygjit te taghutit.”
(Ed-Durerus-Senijje, Kapitulli: Gjykimi i Murtedit, f.275)